- á hverjum degi
var mér strítt á því hvernig ég leit út, ég var feit ljót og
ömurleg, ég hætti að borða, stundum freistaðist ég en þá bara
ældi ég því, hungrið tók alvarlega á mig, ég gat oft ekki vaknað
á morgnana, og þegar ég gat það, var alveg eins og ég hafði
fitnað um nóttina, hvers vegna, hvernig fer maður að því, loks
komst ég að þeirri niðurstöðu að það væri vegna munnvatnsins,
munnvatnið var ástæðan, ég hætti að kyngja, ég hafði alltaf með
mér spítudall inní herbergi, en svo varð vandamál í skólanum,
krakkarnir hötuðu mig og höfðu gert grín af mér frá byrjun, eg
var mjög feit, ég veit það, enég hafði grennst um 20 kíló, ég
var samt feit, þau horfu öll á mig eins og ég væri risa stór
fíll í dýragarðinum, ég hata mig, en út af því að ég var ekki
mjög vinsæl, gat ég ekki bara mætt með spítu dall í
kenslustofuna, þannig að ég bara kíngdi ekki, munnurinn fylltist
af munnvantni og eg gat ekki talað, eitt sinn spurði kennarinn
minn mig spurningu, ég hafði ekki haft tíma til að læra heima,
ég var allt of máttlaus í gær, þannig að ég ættlaði að segjast
ekki vita svarið, ég opnaði munnin og skyndilega lag munnvatnið
út, ég var orðin svo vön þessu að ég hafði gleimt því,
krakkarnir hlóu og hlógu eftir hálftíma hafði allur skóin frétt
af þessu. það var gert grín af mér restina af árinu, þetta atvik
myndi aldrei gleimast, en þetta var bara slys, ég var bara að
reyna að verða grönn, mer langar bara til þess að passa í
hópinn, afhverju get ég ekki bara verið eins og þau, afhverju
þarf ég að vera svona FEIT, ég er ógeðsleg!! mánuð eftir þennan
atburð lá ég í sófanum og horfði á einhvern sjónvarps þátt, í
þættinum komu fram fullt af fallegum og grönnum konum, ég brosti
og óskaði þess í stutta stund að ég yrði eins og þær, en
raunveruleikin kom að lokum í ljós og ég sa að ég yrði aldrei
eins og þær ef að ég heldi þessu áfram, ég var sársvöng vegna
þess að ég hafði ekki borðað lengi, en mér var einnig óglatt
vegna þess að ég hafði ekki ælt lengi, ég staulaðist upp stigan
og inná klósett, ég var svo máttlaus að það tók mig langan tíma
að beygja mig yfir klósettið, aftur á móti var ekkert mál að
æla, ég var byrjuð rétt áður enég stakk puttanum ofan í kok,ég
ældi og ældi grænum vökva, allt í einu breyttist græni vökvinn í
blóð, ég reyndi að hætta að æla en mér tókst það ekki, ég ælid
mínu eigin blóði þar til að ég leið út af, ég man ekki meir,
nema að ég vaknaði á sjúkrahúsinu, ég var ekki með meðvitund en
ég heyrði mömmu gráta við hlið mér, og pabba sem að var að reyna
að hugga hana, en gat það ekki vegna þess að hann hágrét líka,
læknirinn sagði að ég ætti ekki mikið eftir ólifað,
hræðsluhrollur tók yfir aumum og máttlausum líkama mínum og ég
reyndi að öskra, ÉG ER LIFANDI, EKKI GRÁTA ÉG ER EKKI DÁINN en
ég gat það ekki, myrkrið heltók mig, og skindkilega hvarf
hungrið, sársaukin og angistin, skyndilega leið mér vel, það
hafði verið langt síðan mér hafði liðið vel, ég gekk inn um
gylltar dyr og á móti mér kom skotta, fyrverandi hundurinn minn,
hlaupandi á móti mér, ég klappaði henni og tár brutust út, ég
áttaði mig strax á því hvað var að gerast, ég var
dáinn-
Höfunda réttur
Fanney Björk Ingólfsdóttir.
